Gull hefur verið nauðsynlegur hluti í gjaldeyrisforða þjóða í aldaraðir, og aðdráttarafl þess sýnir engin merki um að minnka hjá seðlabönkum heimsins sem munu aftur á þessu ári vera hreinir kaupendur gulls. Reyndar hafa seðlabankar nú meira en 35.000 metrísk tonn af málminum, um fimmtungur alls gulls sem hefur verið tekið úr jörðu. En hvað er það við gull sem hefur gert það að svo mikilli lykileign þetta lengi?
Eitt af aðalhlutverkum gulls fyrir seðlabanka er að auka fjölbreytni í gjaldeyrisforða þeirra. Bankarnir bera ábyrgð á gjaldmiðlum þjóðanna, en þeir geta verið háðir sveiflum í verði eftir því hvernig styrkur eða veikleiki undirliggjandi hagkerfis er metinn. Á neyðartímum geta bankar neyðst til að prenta meira fé, þar sem vextir, hefðbundna stjórntæki peningamála, voru fastir nærri núll í yfir áratug. Þessi aukning í peningamagni getur verið nauðsynleg til að forðast efnahagslegan óróa en á kostnað þess að rýra gjaldmiðilinn. Gull, hins vegar, er takmörkuð snertanleg vara sem ekki er auðvelt að auka við framboðið á. Sem slíkt er það náttúrulegt trygging gegn verðbólgu.
Þar sem gull ber enga útlána- eða mótaðilaskuldaáhættu, þjónar það sem uppspretta trausts í landi, og í öllum efnahagsumhverfum, sem gerir það að einu af mikilvægustu forða eignum á heimsvísu, ásamt ríkisskuldabréfum.
Andhverf tenging gulls við Bandaríkjadollar, sem er önnur mikilvæg forða eign, enda enn eini gjaldmiðillinn sem enn er hægt að kalla heimsgjaldmiðil, er aukinn þáttur í aðdráttarafli þess. Þegar dollari lækkar í verði, hækkar gull venjulega, sem gerir seðlabönkum kleift að verja forða sína á tímum markaðssveiflna.
Stefna virkra seðlabanka hefur breyst, þar sem hefðbundin efnahagsleg stórveldi eins og Bandaríkin, Þýskaland, Frakkland og Ítalía kaupa ekki lengur meira gull heldur halda í staðinn miklum eignum sem þeir eiga nú þegar. Bandaríkin eiga mest af gulli, með yfir 8.100 tonn, sem jafngildir næstum 78 prósentum af heildar gjaldeyrisforða þeirra. Það er meira en tvöfalt meira en gulleign þýska seðlabankans sem er meira en 3.300 tonnum, sem gerir hann þann næst stærsta í gulleignarröðinni og jafngildir um 74 prósentum af gjaldeyrisforða Þýskalands. Þýskaland er einnig langstærsti gullmarkaður Evrópu. Til gamans má geta þess að Ísland á um 1,98 tonn af gulli og er það geymt hjá Bank of England í London. Ísland hefur ekki keypt gull í yfir 20 ár en gull er um 2,33% af gjaldeyrisforða Íslands.
Í stað þessara ríkja, sem kaupendur gulls, hafa nýmarkaðs hagkerfi eins og Rússland, Kína, Tyrkland og Indland komið sterkir inn á gullkaupamarkaðinn. Samt, þrátt fyrir að þessi fjögur lönd hafi keypt mikið magn af gulli síðasta áratuginn eða svo, eru þau enn á eftir vestrænum jafningjum sínum, með gull sem aðeins 22 prósent af gjaldeyrisforða Rússlands, á meðan eignir kínverska seðlabankans, sem eru rétt undir 2.000 tonnum, jafngilda einungis 3 prósentum, þannig að Kína á enn langt í land með að ná þessum ríkjum en sækir hratt og örugglrga á.
Nýlega hafa aðilar í Evrópusambandinu eins og Pólland og Ungverjaland verið að bæta reglulega við gulleignir sínar. Yfirlýsingin sem seðlabanki Ungverjalands gaf út við kaup þeirra í mars, sem þrefölduðu heildar gulleignir þeirra í 94,5 tonn, gaf innsýn í nútíma mikilvægi eignarinnar sem og varanlegt aðdráttarafl hennar. Í yfirlýsingunni sagði að stjórnun „nýrra áhættu“ spilaði stórt hlutverk í ákvörðun bankans, á meðan „framkoma alþjóðlegra hækkana á ríkisskuldum eða áhyggjur af verðbólgu auka enn frekar mikilvægi gulls í þjóðarstefnu sem eign sem veitir öruggt skjól og sem verðmætageymsla.“
Svo þó uppruni seðlabanka sem kaupa gull hafi breyst með árunum, hafa ástæður fyrir því að halda eigninni breyst lítið.